Mijn Provence

Olijfboom zuid-frankrijk

‘Triiiiis !!! Kom je bed uit ! Ik heb je nu al vier keer geroepen en als je nu niet opstaat kun je niet meer ontbijten !’

‘Ja mam, iek komme’, hoor ik met een prachtig accent onder de dekens vandaan komen.

Emma is gelukkig allang beneden aan het ontbijten en Sophie is druk met puberdingen: haar kammen, in de spiegel kijken, weer haar kammen, nu met een pruilmondje in de spiegel kijken, aangetrokken rokje weer uit, broek aan, weer haar kammen.

En zo gaat het iedere morgen. Wat ben ik blij dat ik die fase voorbij ben.

Olivier heeft net z’n koffie ingeschonken, geeft me een kus en loopt rustig weer in z’n nakie naar boven om z’n gym-oefeningen te gaan doen. Stalen discipline die man, maar wel op de verkeerde momenten.

We hebben nog 15 minuten en dan gaat het hek van het college van Sophie open en vijf minuten later moeten Emma en Tristan beginnen op de lagere school.

‘Olive, jij zou ze naar school toe brengen vanmorgen, weet je nog ?’ vraag ik.

‘T’inquiète !!’ oftewel maak je geen zorgen.

Maar dat doe ik dus wel, want we waren vorige week ook al te laat.

Dan gaat dus het hek voor je neus dicht en moet je omlopen om, bij diezelfde persoon die het hek dichtdeed, een briefje van de gemeente te gaan halen en in te vullen.

En dan krijg je op de koop toe nog twee donderpreken van deze medewerker : één voor de ouders en één voor het kind. Niet direct het leukste begin van de morgen dus.

Ik maak snel een gouter (zeg : koeté, een vier-uurtje) voor Tris en Em, vul de kantine-briefjes in en ren naar boven naar de slaapkamer van Tristan.

Die ligt natuurlijk nog steeds in bed te lezen. ’TRISTAN, nu je bed uit !’ roep ik in de deuropening.

Hij schrikt zich een hoedje, arm kind. Tristan is lief, rustig, intelligent, alles wat je je als moeder maar wensen kan, maar mon dieu wat is hij langzaam.

Elk boek wat hij tegenkomt MOET gelezen worden en dan vergeet hij werkelijk alles om zich heen.

Allez, uit bed en pyjama uit. Ik help je wel met aankleden. Doe je een schone onderbroek aan ?’ zeg ik gehaast.

‘Maar dat heb ik gisteren al gedaan’, verzucht Tristan.

‘Moet je elke dag doen Tris, dat weet je toch ? Heb je nog schone onderbroeken ?’

Tristan haalt zijn schouders op.

‘Waar zijn je kleren van gisteren ?’

Weer die schouders.

Ok, dit schiet niet op. Ik pak de bak met schone kleren, grijp de eerste sokken, onderbroek, broek en t-shirt die ik tegenkom en kleed Tristan zo snel mogelijk aan.

‘Waar zijn je schoenen, Tris ?’

‘Weet iek niet mama, beneden denk iek,’ zegt Tristan.

‘Goed dan ga je nu naar beneden, je trekt je schoenen aan en gaat je boterham opeten,’ probeer ik zo duidelijk mogelijk uit te leggen.

‘OK mam.’ lacht Tristan, maar ik heb er een hard hoofd in.

‘Maaaaaaaaaam, kun je m’n haar vastmaken ?’

Mijn puber heeft me nodig en op één of andere manier is dat altijd urgent. Ze kan zich ook nooit zelf verplaatsen maar blijft altijd, al gillend in mijn richting, voor de spiegel staan.

‘Maaaaaaaam,’ hoor ik weer.

‘Ik kom eraan, antwoord ik, twee seconden !’

Olivier loopt ondertussen rustig, en nog steeds in z’n nakie, richting de badkamer en sluit zich daar op : grote boodschap, ook altijd op het verkeerde moment.

‘Maaaaaaaaaaam’

‘Ik ben er ! Wat wil je ?’

vakantie in de Provence
‘Een Ariana Grande, niet te hoog niet te laag, met twee plukken langs m’n gezicht,’ dirigeert mijn dochter. Duidelijk.

Terwijl ik bezig ben mijn kappersvaardigheden te verfijnen, hoor ik beneden iemand gillen: ‘Maaaaaaaam, Pim heeft naast de bak geplast.’

Pim heeft duidelijk de vaardigheden van mijn man overgenomen: altijd op het verkeerde moment.

Ariana Grande is ondertussen tevreden met haar staart, dus ik kan naar beneden om de bende van één van de vier poezen op te dweilen.

Waarom vier poezen? Lang verhaal, maar laat duidelijk zijn dat het niet geheel een vrijwillige keuze is geweest.

Beneden aangekomen zie ik dat Tristan met één schoen aan op de grond een Journal de Mickey, de Franse versie van de Donald Duck, zit te lezen.

‘Triiiiiiiiiiiiis s’il te plaît, bouge!’ roep ik verbijsterd uit. De letterlijke vertaling van deze uitroep is beweeg, hét Franse woord om aan te geven dat hij op moet schieten.

Tristan schiet omhoog, doet zijn andere schoen aan en begint van zijn boterham te eten.

Tenminste, hij begint wel met eten maar kijkt er dan eens naar, ruikt eens aan de boterham, kijkt eens rustig wat er nu eigenlijk voor een beleg op zit en ziet dan dat er een poes voor het raam zit die naar binnen wil. Dat is natuurlijk veel belangrijker dan eten.

Godzijdank is daar Famke : ze is aangekleed, heeft gegeten, haar tanden gepoetst, tas klaargemaakt en jas aangetrokken.

‘Mam, ik ben klaar, kunnen we gaan ?’ Kind is 10 jaar, maar je zou zeggen dat ze volwassen is. Een oude ziel noemen ze dat geloof ik, nou die heeft ze zeker. Niet altijd even makkelijk voor haar, maar voor mij een zegen !

‘Jongens, jullie hebben nog één minuut !!’ waarschuw ik.

In een sneltreinvaart trek ik Tristan van tafel en doe zijn jas aan, Olivier komt gewassen en aangekleed uit de badkamer lopen, Sophie is eindelijk tevreden met wat ze in de spiegel ziet en Famke staat ongeduldig te wachten.

Hup, de auto in en weg zijn ze.

Ik zie dat de schooltas van Tristan nog in de gang ligt, maar de auto draait het pad al af en ik ben niet van plan om er als een dolle achteraan te rennen.

Met een diepe zucht pak ik een kop thee en plof ik buiten in de hangmat.

Volgens mij is het ‘huisje-boompje-beestje’ concept in Frankrijk precies hetzelfde als in Nederland, maar ik heb hier één voordeel : ik kan nu even heerlijk in m’n t-shirt in het warme zonnetje naar de ontluikende bloemen gaan liggen kijken.

Het einde van de winter kondigt zich aan in mijn Provence.


Provence vakantie


Laura woont sinds 1999 in Zuid-Frankrijk. Ze is voor haar grote liefde Olivier naar de Provence verhuist. 

Ze hebben 3 kinderen: Sophie, Famke en Tristan en 4 poezen.